Kim?
Hepimizin korkuları var. Aşılması kolay görünenler veya adını anmaya bile korktuğumuz korkular... 27 yaşımın son demlerini yaşarken yeni yeni idrak ettiğim bir gerçeğim var. Hayatım boyunca hep korktum. Travmatik bir çocukluk geçirmemin etkisiyle önce babamdan, annemi kaybetmekten, ablamdan dolayı görünememekten; sonra insanların neler yaşıyor olduğumu öğrenmesinden, küçümsenmekten, utandırılmaktan. Kaç yıl daha yaşarım, bilemiyorum. Ömre süre biçmek anlamsız. Ne yaş otuz beş yolun yarısı ediyor, ne de yetmiş yaş yaşanmaya değer bir ömür vadediyor. Kalan süremde nefes alarak, tadını çıkararak, mutlu olarak yaşamak istiyorum. Uzun süredir nasılını çeşitli kitaplarda, tekniklerde aradım. Sorduğum soru hep aynıydı. Nasıl mutlu olunur? Bugün geldiğim noktada en başından beri yanlış soruyu sorduğumu fark ettim. Önemli olan tek tek aşmaya, yüzleşmeye çalıştığım alt korkular değilmiş. Küçümsenmekten korkmak, dışlanmaktan korkmak, örümceklerden korkmak... Bunlar değil mutluluğu geti...